Sportiefste klassen 2016!
september 8, 2016Talentenuur Atelier
september 19, 2016|
Onze lieve collega Cecile blijft voor altijd in onze herinnering Op woensdag 10 augustus overleed onze collega Cecile. Het einde kwam veel te gauw en overrompelde ons. Verbijsterd en verslagen waren we toen we het droeve nieuws ontvingen. Hoe mooier en rijker de herinneringen, hoe moeilijker het afscheid valt. Na één schooljaar van interims op verschillende plaatsen was Cecile sinds 1977 onlosmakelijk verbonden met onze school, de Middenschool Heilig Hart. Met hart en ziel en met een enorm enthousiasme en veel energie gaf ze aardrijkskunde en natuurwetenschappen aan duizenden jongens en meisjes. Heel veel van hen kende ze nog steeds met naam! Zij begeleidde tientallen excursies en was onmiskenbaar het gezicht van de vakgroepen aardrijkskunde en natuurwetenschappen. Tijdens de voorbereidingen van de jaarlijkse ‘Dag van de Middenschool’ stak zij de handen flink uit de mouwen en nam heel wat taken op zich. In deze werkgroep werd lief en leed gedeeld, veel vreugde beleefd en plezier gemaakt: denk maar aan de verkleedpartijen, organisatie van oude volksspelen, speelse zoekopdrachten, modeshows met recyclagematerialen, talrijke voorstellingen van een opgelegd thema… De laatste jaren was ze actief in de werkgroep Wetenschappen@School. |
 |
|
 |
De school was een belangrijk deel van haar leven. Ze voelde zich erg betrokken bij het reilen en zeilen op school. Eerlijkheid, stiptheid, nauwkeurigheid, gedrevenheid zijn eigenschappen die typerend waren voor Cecile. Zij dacht in de eerste plaats aan anderen, niet aan zichzelf. Het voorbije schooljaar hebben we allemaal een ongelofelijke bewondering voor Cecile gekregen door de manier waarop zij met haar ziekte omging. Vrijwel onmiddellijk na de zware diagnose nam zij zich voor om er alles aan te doen om die ziekte te overwinnen.
Cecile voelde zich sterk genoeg om aan het jaarlijkse kerstfeest deel te nemen in december. In het voorjaar kwam ze nog eens naar de school. Ze zag er zo goed uit. We reageerden opgelucht en dachten dat de strijd gestreden was. Ze kreeg snel heel slecht nieuws. Het verloop van haar ziekte, de strijdlust die ze telkens weer aan de dag legde, het liet niemand van ons onberoerd. Hoe graag had ze die laatste dagen van juni, en zeker die eerste maanden van het nieuwe schooljaar opnieuw voor de klas gestaan. Lesgeven was wat ze absoluut wilde. Zij koos er bewust voor om de tijd die haar restte positief in te vullen door zo veel mogelijk te genieten van de kleine momenten van geluk met haar kinderen en kleinkinderen.‘Adem gulzig tot het eind’ is de boodschap die Cecile met haar rouwbrief aan iedereen wilde meegeven, ook aan ons, de collega’s. Zonder haar het nieuwe schooljaar beginnen kost erg veel moeite. We gaan Cecile ongelofelijk missen omwille van haar enorme engagement en haar betrokkenheid bij het schoolleven, om datgene wat zij voor leerlingen betekende in de lessen en daarbuiten, maar vooral als fijne, zorgzame en ruimdenkende collega. In onze gedachten en herinneringen zal Cecile altijd aanwezig blijven. |
|
